annemin çiçek kokularını özledim çocukluğumdaki. parmak uçlarıma basmadan sokağı göremediğim, kim seksek oynuyormuş bilemediğim.

o çiçekler arasındaki küçük hayvancıklarımı özledim,
babamın tutkunu olacağı güzellikteki o biberde ne olduğuna merakımı.

aynı boydaki arkadaşlarımla havuzumuz olan kocaman leğeni. tuz koyarsak deniz gibi oluyordu.

balkon da balkonmuş! hepsi sığıyordu işte oracığa.

şimdi... o kadar çok şey var ki, parmaklarımın ucuna bassam da göremiyor, kokularını alamıyorum. denizin tuz ve leğenden ibaret olmadığını biliyor, babamı özlüyorum.
o günlerden mutlak kalan , merakım. biberin acı olduğunu biliyorum artık.


~~~

çocukluk paylaştıkça güzelleşirdi. teşekkürü borç biliyorum dostlarıma.
[link]
[link]